In de 19de etappe van de Tour 2019, een tijdrit, kwam Wout van Aert (kleine ‘v’ want vader is een Nederlander) zwaar ten val. Hij liep daarbij een diepe vleeswonde aan en in het bovenbeen op en moest lang revalideren.
In de augustus 2020, in de toen met uitstel georganiseerde Ronde van Lombardije, miste Remco Evenepoel een bocht, botste tegen een muurtje, dook het ravijn in en hield daaraan onder meer een lelijke bekkenbreuk over. Er werd gevreesd voor zijn verdere loopbaan als wielrenner.
In de Ronde van Polen 2020, verreden in dezelfde periode, dreef de Nederlander Dylan Groenewegen in de massaspurt zijn landgenoot Fabio Jakobson op een akelige manier naar de kant, wat beide renners en nog een paar andere ten val bracht. Jakobson vloog op de meest spectaculaire manier tegen en een seconde later over het dranghek. Hij moest twee dagen in een kunstmatige coma gehouden worden en even werd er zelfs voor zijn leven gevreesd.
Men weet intussen wat er van die drie toprenners geworden is. Wout van Aert had (als men dat zo zeggen mag) nog geluk bij zijn ongeluk dat, door corona, de eerste helft van het seizoen 2020 naar de tweede helft van het jaar verschoven werd, waardoor hij van een langere recuperatietijd kon genieten. In augustus won hij onder meer de Strade Bianche en Milaan-San Remo. En intussen weet men hoe hij verder geëvolueerd is naar de absolute top van het wielrennen.
Remco Evenepoel werd na een lange revalidatie en heel wat trainingsarbeid weer wielrenner van in het voorjaar. Zijn wederoptreden in de Giro 2021 was geen onverdeeld succes, de aanwezigheid in de twee koersen van de Olympische Spelen evenmin. Voor wie er ook maar een klein beetje over nadacht, kon dat dat gewoon niet anders. Maar nu, in augustus, trad de echte Evenepoel weer aan, als winnaar van de Ronde van Denemarken, bewijzend dat hij op topniveau in kortere rittenkoersen weer zo goed als onklopbaar is. Hij die misschien nooit nog wielrenner zou worden…
Fabio Jakobson heeft in diezelfde maand augustus aangetoond dat hij weer helemaal terug is, mits onweerstaanbaar winnen van massaspurten, in de Vuelta vooral. Van de bijna-dood naar het podium en met een helemaal opgefrist gelaat, waarvoor, steeds als gevolg van die crash, ook heel wat operaties nodig waren.
Nu nog maar eens gaven wielrenners de doorsnee mens een boodschap mee, onder de slogan die destijds Barack Obama gebruikte om de Amerikaanse presidentsverkiezingen te winnen:
“Yes, we can!” Ja, we kunnen het!
Wat ook geldt voor velen onder ons, velen die vechten tegen vreselijke ziekten, die nu met de modernste middelen aangepakt worden, maar waarvoor nog altijd een ‘medicament’ als bijna even helend geldt: de wil om te winnen, overwinnen in dit geval. Je kan er dan even goed de slogan van Angela Merkel voor gebruiken.
“Wir schaffen das!”
Het lukt ons wel!
Ik weet waarover ik spreek, want ik maakte het mee toen ik ook tegen die vreselijke vijand, die kanker heet, vechten moest. En dat met succes deed.
