Zoals ze daar nu met haar hoelahoep speelde, heel alleen en met enkel het ritme van de muziek als gezel, leek ze even onaantastbaar. De ogen gesloten, helemaal afgedaald in zichzelf, los van deze wereld.
Ik bekeek haar met enige gêne en voelde me een voyeur. Ik durfde amper te bewegen om haar aandacht niet te trekken, want dat zou de magie van het moment verbroken hebben.
Waaraan dacht ze? Dacht ze überhaupt wel aan iets? Veeleer had ze alles losgelaten, en vertoefde ze op haar eigen Planeet Meisje. Een wereld zonder oorlogen, met engeltjes die straaltjes koele zoete wijn op je tongen kwamen p***en, peperkoeken huisjes waar je stukken kon uithappen die meteen weer aangroeiden, beken met warme chocolademelk en in de lucht zweefden gebraden kippen en voor de veggies knapperend krokante sojaburgers. Een wereld waarin mensen elkaar eindeloos lief hadden, en waar de renners nog zuiver reden. Planeet Utopia dus.
Ik kon de muziek niet horen, en begon te twijfelen of die er wel was. Misschien had ze genoeg aan de muziek in haar hoofd. Ik kon het niet helpen, langzaam werd ik jaloers op dit meisje dat blijkbaar overal lak aan had. Het moest heerlijk zijn om zo te kunnen leven.
Al die tijd bewoog ze op een vierkante meter, voorzichtig schuifelend met haar voeten, zichzelf omarmend, de hoelahoep ritmisch cirkelend rond haar soepele heupen. Nog steeds met de ogen dicht, weer een nieuw metafysisch niveau bereikend. Haar bewegingen gingen in slow motion, meedrijvend op haar hartslag. Fantaseerde ik, want ik kon maar geen hoogte van haar krijgen.
Wie was ze? Wat deed ze? Waar dacht ze aan? Ze prikkelde mijn nieuwsgierigheid. Maar ik wilde de magie niet breken door op haar af te stappen. Wie weet tuimelde ze dan wel van haar planeet, de lege duistere ruimte in en bleef ze voor altijd in het ijle zweven.
Hoelang ik daar precies gezeten heb valt niet te schatten. Het leek alsof de tijd was blijven stilstaan. Ik gaapte haar ademloos aan, en vergat van mijn glas te drinken. Achteraf beweerden kennissen dat ik hen niet herkend had, zo zat ik het meisje aan te staren.
Zie eens hoe subtiel dat benenspel, de hunkering in haar heupen, de overgave aan het spel. Dit was een scène om in te kaderen. Of beter nog, weg te stoppen in een roodfluwelen foedraal, en te koesteren als een kostbaar juweel. Gestolde tijdloosheid, de muze kwam op bezoek en ik had dringend papier nodig. Ik aarzelde. Nu weggaan zou het moment verbreken, maar het was net zo broos omdat het niet kon blijven duren. Moedig draaide ik me om en haastte me naar huis, waar ik schreef tot diep in de nacht.
Twee dagen later op de bus. Een hand tikte op mijn schouder. Ik draaide me verbaasd om. Het was het Meisje, maar ineens zag ze er helemaal anders uit. Een gewoon meisje dat om de hoek zou kunnen wonen.
‘Ik heb je wel gezien’, zei ze. ‘Of beter, je blik gevoeld, toen ik mijn oefeningen deed.’
Zo moet een koe zich voelen op het ogenblik dat een luchtballon in de wei landt. Ik begreep er niets van.
Ze wees naar haar been. ‘Ik ben geopereerd, na een auto-ongeval. Ik ben aan revalideren, want ik wil weer beginnen te zwemmen. Vorig jaar was ik tweede op de provinciale kampioenschappen. Vandaar die strekoefeningen, om mijn spieren weer soepel te krijgen. Oeps, hier moet ik af.’
En weg was ze. Een droom spatte uiteen, maar het beeld van Planeet Meisje bleef op mijn netvlies gebrand. Die avond danste ik in de badkamer met de bezemsteel een foxtrot, in mijn boxershort.
