Vroeger – en ja, daar ga ik al – zat ik achter mijn trouwe Underwood-schrijfmachine. Elke letter die ik op het papier ramde, was een bewuste keuze. Je dacht drie keer na voor je een toets aanraakte, want fouten herstellen was een heel karwei met tipp-ex en een hoop gevloek. Vandaag vliegen de letters over mijn scherm alsof ze achternagezeten worden door een deurwaarder. Maar de vraag is: zeggen we eigenlijk nog wel iets essentieels?
Wandelen versus de digitale jacht
Ik wandel veel. Dat weten jullie. De Vlaamse velden, de geur van nat gras en de stilte die alleen onderbroken wordt door het gekwetter van een vogel die ook niet weet welke dag het is. Maar zelfs daar word je tegenwoordig achtervolgd. Overal zie ik mensen van mijn generatie naar dat kleine lichtgevende plankje in hun hand staren.
We zijn 'gepensioneerd', wat in mijn woordenboek staat als 'vrijgesteld van onzin'. En toch laten we ons opjagen door een groepsapp van de wandelclub of een e-mail van de bank die me vertelt dat ik mijn 'digitale kluis' moet updaten.
"Mijn digitale kluis? Mijn enige kluis staat in de garage en daar liggen mijn wandelschoenen in."
De luxe van het 'nietsdoen'
Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen vooruitgang. Ik geniet van het leven en van een goed glas wijn op een terras waar ik tegenwoordig met mijn horloge kan betalen. Dat voelt nog steeds als een vorm van goochelarij waar Harry Potter jaloers op zou zijn. Maar ik weiger een slaaf te worden van de snelheid.
Lekker nietsdoen is tegenwoordig een ambacht geworden. Gewoon zitten. Zonder scherm, zonder krant, gewoon kijken naar hoe de buurman worstelt met zijn nieuwe robotmaaier. Dat ding rijdt de hele middag doelloos rondjes en heeft nog geen sprietje gras geraakt. Prachtig vind ik dat. Het is de perfecte metafoor voor de moderne tijd: veel beweging, weinig resultaat.
Een kritische blik op het algoritme
We moeten kritisch blijven, beste leeftijdsgenoten. We hebben de tijd van de wederopbouw en de Flower Power overleefd; dan laten we ons nu toch niet kisten door een algoritme dat me probeert te vertellen welke steunkousen ik moet kopen omdat ik per ongeluk op een advertentie heb geklikt?
"We hebben de luxe van de tijd verdiend. Laten we die gebruiken om te wandelen tot onze kuiten protesteren en onze ongezouten mening te geven aan de toog."
Ik zeg de dingen zoals ze zijn: we hebben de wereld al eens gezien en we laten ons niet meer opjagen. Houd de rug recht, de pas erin en vergeet vooral niet te genieten van het nietsdoen. Want als wij het niet doen, wie dan wel?
Ben Boomer
Wandelaar, denker en voorvechter van het menselijke oordeel
Dit is een persoonlijke mening van de auteur. Ze nodigt uit tot nadenken, niet tot gelijk krijgen.
