In de penarie
Cowboys waren het allersterkst in het loslaten van problemen. Dat weten we allemaal, nietwaar?
Of weten we dat niet en vraagt u zich af waar ik nu mee afkom?
Wel, dan is het beter dat ik me nader verklaar.
Momenteel zit ikzelf in de penarie. Ik sukkel met emoties door gebeurtenissen die moeilijk af te stoffen zijn. Loslaten is rouwen en nu eenmaal pijnlijk. Ik ging er op achteruit en dat uitte zich in het tot stilstand komen met al mijn activiteiten. Het schrijven lukte me niet meer in die mate dat het me vreugde schonk, het lachen verliep moeizamer en het levensenthousiasme droop er minder frequent af. Aangezien dergelijke gedragingen en gevoelens maar moeilijk te rijmen zijn met wie ik in wezen ben, vroeg ik me af wat ik zou kunnen ondernemen om die vervelende gedachten weg te laten ebben. Hoe ikzelf in staat kon zijn om mijn leven terug aangenaam te maken, met de mensen die dicht bij me blijven. Om samen met hen mijn activiteiten terug vreugdevol aan te vatten. Het gebed van de nuchterheid helpt me vaak. Het hangt in mijn werkkamer aan de muur.
Geef me kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,
moed om te veranderen wat ik kan veranderen,
wijsheid om tussen de twee onderscheid te maken.
Ik lees het vaak, maar de laatste maanden is het niet genoeg. Het draagt niet bij tot een zorgeloze ik. Ik bleef zoeken naar dat wat me uit deze wrede periode zou kunnen helpen. Ik vond het niet, tot op het moment dat ik aan mijn cowboyverhaal dacht. Een verhaal dat ik vaak vertel tijdens mijn lezingen of begeleidingen, maar zelf niet inzag totdat ik het mezelf voorschotelde.
De macht van het pistool
Twee cowboys zitten aan de toog van een saloon en hebben een probleem. Geen groots wereldprobleem, maar een probleem met elkaar. Men weet dat problemen met elkaar, vaak kwezelachtige probleempjes zijn omdat men deze makkelijker uit de weg ruimt door simpelweg met elkaar te praten. Cowboys geloven daar niet in. Hier heeft het pistool het voor het zeggen. De heren rukken zich recht, de kruk valt met veel lawaai achterom, waarna de bozeriken bijna neus aan neus staan. Intimiderend dicht genoeg, zodat ze indruk op elkaar maken, waarna ze niet veel later, zonder woorden naar buiten trekken, omdat een kogel door het hoofd jagen in een saloon niet netjes is.
Wat er zich dan ginds in het stoffige decor afspeelt bekijken we even van dichtbij ...
De heren nemen afstand van elkaar. Ze doen dat door van elkaar weg te stappen. Ver genoeg, stap voor stap. Ze doen dat omdat ze ruzie hebben, maar vooral omdat de heren op die manier een beter overzicht krijgen van het probleem. Het probleem wat in dit verhaal elkaar is.
Ze nemen afstand om het probleem beter te kunnen zien. Beter te kunnen visualiseren. Ligt daar geen mooie boodschap in verscholen?
Dat beeld was althans voor mij genoeg om een inzicht te creëren. Een inzicht die genoeg was om de zwaarte los te kunnen koppelen. Ik deed hetzelfde. Ik nam afstand van datgene wat me pijn deed. Door afstand te nemen, laat men los. En door los te laten is men in staat, de afstand groter te maken, om uiteindelijk oog in oog te staan met het probleem. Door oog in oog te staan met het probleem verwerkt men gemakkelijker. En verwerken is misschien wel het enige wat moet gebeuren met een probleem. De rest gaat vrijwel vanzelf, mits een beetje zin voor geduld.
Wie niet loslaat blijft naast het probleem staan. Zo goed als hand in hand. En dat nodigt niet uit om los te laten. Omdat naast elkaar staan comfortabel en veilige aanvoelt. Maar wie in confrontatie komt met problemen hoort de reflectie te hebben om gewoonteveranderingen te overwegen. En dat kan natuurlijk enkel maar als men loslaat.
Ik voel me rustiger nu. Het is stiller en vredevoller in mijn hoofd. Ik voel me op mijn eigen eilandje, weg van alles en iedereen. Teruggetrokken om even naar de grond te kijken, bij wijze van rouwen, verwerken ...
Ik voel dat ik binnenkort klaar ben om terug op te kijken. En ik ben ervan overtuigd dat het probleem ver genoeg zal staan om het dan met liefde in mijn hart te sluiten. Want na verwerken is het probleem in die mate gekneed tot goesting in veel meer goeds.
