Mijn vader was behoorlijk oud en moeilijk te been. Het liefst was hij in zijn eigen omgeving, bij zijn kinderen of bij de vaste vrienden in Elverdinge waar wij toen woonden. In die gemeente woonden slechts vier “vreemdelingen “  met hun gezinnetje:  een Engelsman, een Algerijn , een Nederlander en een Italiaan.  Zij vormden een quartet echte vrienden.

Op een goede zondagmorgen stelde ik mijn vader voor om een mooi weekend te organiseren in de Franse Elzas.  Omdat ik hem beloofde niet teveel te wandelen en al zeker niet te shoppen was hij akkoord.

Riquewihr, een typisch Elzas-dorp, was onze bestemming. 

De eerste avond besloten we af te sluiten in een typisch Elzasser-restaurantje. We selecteerden een leuk klein eethuisje. Eén probleempje: je moest wel een kleine keldertrap naar beneden. Vader had het niet gemakkelijk. Gelukkig waren er de steunende armen van twee sterke vrouwen, mijn vrouw en mijn moeder.

Er was bitter weinig volk in het restaurant. Een vriendelijke man ontving ons, gaf ons de menukaart. Wij deden hem een voorstel. “ Bezorg ons een iets typisch van de streek…We laten het aan de creativiteit van de chef over om ons te verrassen…..en idem voor de wijn….bezorg ons maar een goede wijn….eentje die je zelf graag drinkt!”. De man keek verrast op, glimlachte ons warm toe en zei:” Dat vind ik nu zo’n heerlijk voorstel. Wees gerust, je zal een fijne avond hebben!”.

Het voorgerecht was meteen een schot in de roos. Een grote plateau met fijne charcuterieën van de streek. “ Le foie gras “ est de la maison, messieurs” en een leuke fles Gewurztraminer,  Sélection de Grains Nobles  Dopff au Moulin die onze smaakpapillen echt verwende. 

De vriendelijke man bleek zowel ober als kok te zijn. We hoorden hem druk bezig in zijn keuken. Af en toe kwam hij even tot aan onze tafel om met een leuke glimlach onze glazen bij te schenken. En toen kwam hij af met een hele grote kookpot. “ Une spécialité de la maison” pronkte de man. Je zou warempel hebben gezegd dat hij driesterrenchef Bocuse of Pierre Legros zelf was.  Toen hij het deksel van de pot nam, kwam een absolute verrukkelijke geur vrij. Een verrassende schotel van lamsvlees en rivierkreeftjes geparfumeerd met een saus die zo’n volle smaak had dat het water mij vandaag nog in de mond komt. De man kwam met een nieuwe fles wijn. Papa knipoogde naar mij. Ik vermoed dat hij zijn pijnlijke knieën niet meer voelde.

Dan kwam het nagerecht. Een “ Burger sucré aux fruits rouges, frites de mangue et ketchup de framboises!”. In Frankrijk mag de kaas na de maaltijd niet ontbreken. Natuurlijk met een aangepaste Bourgogne-wijn.

Wij vroegen de rekening. De ober reageerde met een zwierige zwaai:” Je peux vous offrir encore un marc de champagne ?” Mijn mama die het woord “ homard “ meende te hebben gehoord, reageerde angstig met:” He, Enzo, toch geen kreeft meer, hé….ik heb al meer dan genoeg gegeten….!” waarop we allen in een luide lach schoten.

En dan gebeurde een mirakel zoals er zelfs zelden in Lourdes gebeuren. Echt waar. Mijn oude papa stond recht, ging naar de trap en snelde die naar boven als een jong veulen in de lentezon. Wat enkele glazen wijn kunnen realiseren …

Riquewihr is niet alleen een charmant stadje, het is bovendien zo mooi authentiek gebleven. Het heeft bovendien echt  vriendelijke obers, een heerlijke regionale keuken en wijnen die halve mirakels kunnen maken. 

Mijn knieën doen ook soms pijn. Ik denk dat ik binnenkort naar Riquewihr ga. Wie weet loop ik ook nadien ook gemakkelijk een trap op.

Dit cursiefje is van Enzo Farina uit Blankenberge. Hij is tevens de auteur van twee succesvolle boeken. Het eerste met 55 leuke verhaaltjes die geput zijn uit zijn lange loopbaan in de horeca  en zijdelings in de politiek. Het tweede boek is een roman die vlot leest en een groot Utta Danella-gehalte heeft…Wie graag een roman leest, zal begrijpen wat dat Utta Danella-gehalte betekent. 

Reageren op dit cursiefje kan via dit emailadres: info.cursief@gmail.com